Sanne Waggeveld

VERLANGEN NAAR VERBINDING

‘Waar ben je bang voor?’ ‘Ik ben bang om aan te komen’. ‘Wat betekent dat voor jou aankomen? Wat gebeurt er dan?’ ‘Als ik aankom, dan ben ik bang dat anderen mij niet meer leuk vinden, me gaan veroordelen en afwijzen’.

De angst voor afwijzing lag o.a. ten grondslag aan mijn eetstoornis. Al eigenlijk voordat ik een eetstoornis ontwikkelde was deze angst aanwezig. Ben ik dan geboren met deze angst? Nee. Waar ik gedurende mijn eigen proces achter ben gekomen, is dat ik in mijn jeugd wel veel afwijzing heb gevoeld.

Als kind was ik een temperamentvol meisje. Een meisje met een sterke eigen wil waardoor ik graag alles zelf wilde bepalen waarin ik vrij koppig kon zijn. Mijn emoties konden nogal eens heftig oplopen. Ik maakte het mezelf en mijn ouders niet altijd makkelijk. Mijn ouders probeerden mij dan ook bij te sturen, corrigeren of soms ook straffen als ik niet luisterde of de grens was overgegaan. Omdat ik vrij koppig was, zorgde dit nogal eens voor flinke conflicten tussen mij en mijn ouders. Doordat ik ook een heel gevoelig meisje was, kwam het bijsturen, de conflicten en het straffen anders bij mij binnen dan bedoeld. Voor mij voelde het alsof mij ouders mij afwezen en kreeg ik het gevoel dat ik “het fout” deed. Ook vergeleek ik mij met mijn zus die in mijn ogen veel minder straf kreeg. Op die momenten heb ik flink geworsteld, maar pas achteraf ontdekte ik dat ik mij vaak alleen, niet verbonden en anders heb gevoeld binnen het gezin. Dit deelde ik echter niet, al denk ik dat ik hier de woorden toen ook nog niet voor had.

In deze periode groeide er een stemmetje in mijn hoofd. Een stemmetje dat zei: “je doet het nooit goed, je doet het fout, je bent niet mooi, anderen zijn beter dan jij, je bent lelijk, je bent dik, je bent niet goed genoeg”. Een stemmetje dat mij continu afwees en mij liet denken dat ik door mijn omgeving werd afgewezen. Hierdoor raakte ik steeds verder verwijderd van mezelf. Ondertussen ontwikkelde ik een eetstoornis. In mijn eetstoornisperiode ging ik me steeds meer isoleren. Dit voelde veilig omdat ik dan geen verplichtingen of verantwoordelijkheden had en niemand me kon kwetsen of afwijzen. Daarnaast onderdrukte ik mijn gevoelens via mijn eetstoornis waardoor de angst minder voelbaar was. Op de korte termijn was dit fijn. Maar het stemmetje in mijn hoofd bleef groeien en ik voelde me nog slechter over mezelf. Na een klinische opname had ik weer leren eten en was ik aangekomen in gewicht. Hersteld was ik alleen nog niet. De angst voor afwijzing bleef namelijk bestaan en was weer meer voelbaar geworden. Ondertussen had ik ook andere technieken eigen gemaakt om anderen niet dichtbij te laten komen. Door bijvoorbeeld niemand te laten weten hoe ik mij echt voelde of door anderen weg te duwen – ik wijs jou af voordat je mij afwijst. Ook probeerde ik alles zelf op te lossen. Ik besloot dat ik sterk was en niemand nodig had. Ik had een flinke muur opgebouwd en dacht dat deze mij beschermde tegen de boze buitenwereld, terwijl ik verlangde naar liefde, begrip en erkenning. De oorlog in mezelf achter deze muur ging dan ook gewoon door…… Ik had hulp nodig, ik kon het niet meer alleen. Deze hulp zocht ik bij een haptotherapeut. Zij liet mij inzien en vooral ervaren hoezeer ik mijzelf afwees en geen verbinding meer had met mijn authentieke ik. De reis die ik heb afgelegd was hobbelig en ik kwam onderweg veel obstakels tegen. Maar wat heb ik daar veel van geleerd en ja! ik heb mezelf weer ontmoet. Ik heb geleerd weer te vertrouwen en te luisteren naar mijn gevoel zonder het te veroordelen. En ben ik dan een heel ander persoon? Nee, ik ben weer wie ik allang was: een temperamentvol, vasthoudend, eigenzinnig, gevoelig, zorgzaam en enthousiast persoon die ook nog vaak onzeker is over wat ik doe en hoe ik het doe….. en da is oké. Het verschil is dat ik al deze eigenschappen en daarmee mezelf waardeer en ik nu durf te vertrouwen op mijn gevoel. Sterker nog, het is mijn beste raadgever!

Ons verbonden voelen met anderen en vooral met degenen die ons dierbaar zijn, is een belangrijke basisbehoefte. Ik weet als geen ander hoe eenzaam het voelt als de angst te groot is geworden om je te durven verbinden. Verbinding maken is dan nu ook mijn meest belangrijke ingrediënt binnen de behandeling. Ik geloof er in dat een goede relatie tussen mij en de jongere vooraf gaat aan alles. Dit geeft vertrouwen en vanuit dit vertrouwen gaan we aan de slag. En oh ja, dit is af en toe ook nog spannend want ik stel me open, ik geef mezelf bloot en doe aan zelfonthullingen. Dat is best heel kwetsbaar, maar ook zo fijn dat ik hierin mag blijven leren en ontdekken.

Sanne