Fotocompliment 646

Yvette Spijkstra

Psychomotorisch therapeut

Mijn naam is Yvette Spijkstra en ik ben opgegroeid bij mijn ouders en een vier jaar oudere zus in een klein dorpje in Friesland. Na een jaar in Groningen te hebben gestudeerd om gymdocent te worden, maakte ik de overstap naar de opleiding tot psychomotorische therapeut in Zwolle. Dat was ook het moment dat ik op mijzelf ging wonen. Dit was in het jaar 2002, dus alweer ruim twintig jaar geleden! Ondertussen woon ik nog altijd met veel plezier in deze gemoedelijke dorpse stad.

Buiten mijn werk binnen Cuidate doe ik graag aan yoga en volleybal. Als volleybalteam zijn we fanatiek en winnen we graag, maar vooral de sterke verbondenheid is waar we blij mee zijn. Zowel binnen als buiten het veld staan we voor elkaar klaar. Hier ben ik dankbaar voor. Verder ben ik een trotse tante die er graag op uit gaat met haar nichtje en neefje die in Amsterdam wonen. Mijn vriendinnen zijn belangrijk voor mij, net als mezelf terugtrekken om een mooi boek te lezen. Tijdens mijn vakanties zoek ik graag de bergen op. De weidsheid, de ongereptheid, de rust, heerlijk! Zowel op de ski’s als door mooie wandelingen te maken, het liefst van hut naar hut, lekker met de rugzak op.

Sinds juli 2021 werk ik als ervaringsdeskundig psychomotorisch therapeut binnen Cuidate. In eerste instantie om jongeren die te maken krijgen met een eetstoornis te behandelen, later ook volwassenen. Voordat ik bij Cuidate kwam werken, heb ik zowel binnen deeltijd- als klinische behandelsettings gewerkt, zo ook een aantal jaren mijn eigen praktijk in Zwolle gehad. Op alle plekken was eetstoornissen mijn doelgroep.

Mijn affiniteit met deze doelgroep komt voort uit mijn eigen verleden met de eetstoornis anorexia. Op mijn zeventiende wilde ik twee tot drie kilo afvallen. Dit werd wat van mij gevraagd door de keuringsarts die mij goedkeuring moest geven om te kunnen starten met de opleiding tot gymdocent. Dat dit van mij gevraagd werd, was voor mij de bevestiging van mijn eigen gedachten dat ik toch echt wel te dik was. En strijdlustig als ik was en ben, ondernam ik direct actie. Gezonder eten en nog meer sporten dan ik al deed. Mijn dagboeken van die tijd teruglezend, vond ik het de eerste weken echt vreselijk om zo op mijn eten te letten. Ik schreef dan ook: “Ik word gek van mezelf. Ik ben alleen nog maar bezig met afvallen en kijk de hele dag door naar mijn buik en of deze al minder dik is. Ook loop ik elke dag hard. Meerdere keren per dag sta ik op de weegschaal en als ik dan twee ons zwaarder ben, dan baal ik daar zo van dat ik nog minder ga eten. Ik ben ook steeds sneller vol. Maar wat maakt dat uit, dat is alleen maar voordelig! Ik hoop dat de drie kilo er snel af is en dat ik dat gewicht dan makkelijk vast kan houden. Want ik vind het helemaal niet leuk om niets lekkers meer te mogen eten.” Maar helaas kon ik niet stoppen met afvallen en bezig zijn met eten, bewegen, calorieën tellen, mezelf vergelijken met anderen, vele bodychecks doen (etc) nadat de drie kilo er inderdaad af was. In sneltreinvaart had een eetstoornis de regie van mij overgenomen en er was lange tijd geen weg meer terug. Voor hoeveel last de eetstoornis ook maar zorgde. Ik was te bang om deze los te laten, hoe onbegrijpelijk dit ook was voor alle dierbare mensen om me heen. De eetstoornis was de sterk en bood me teveel. Achter dat laatste kwam ik toen ik op vrijwillige basis en vanuit een eigen herstelwens diverse behandeltrajecten aanging.

Mij heeft het ontzettend geholpen om binnen mijn behandelingen niet alleen met mijn eet- en beweeggedrag aan de slag te gaan, maar ook samen met mijn behandelaren te onderzoeken waarom ik de eetstoornis zo nodig had, stil te staan bij mijn plek binnen mijn gezin en relatie met mijn ouders en zus, de nare gebeurtenissen in mijn leven die veel impact op mij hebben gehad te verwerken en bovenal door mezelf te leren kennen en er te mogen zijn met mijn kwaliteiten, maar ook mijn valkuilen en eigenaardigheden. Om zo te ontdekken dat ik de moeite waard ben, goed genoeg en bovenal een fijn persoon om mee om te gaan. Wat overigens niet betekent dat ik dit altijd zo ervaar, want ik ben en blijf mens. Een mens met onzekerheden, gevoelens en onhebbelijkheden.

Maar door hier allemaal naar te kijken, hoe pijnlijk, verdrietig en angstig dit vaak ook was, heb ik uiteindelijk wel mijn eetstoornis kunnen loslaten. En hiermee maakte ik de stap van overleven naar leven.

En dat is wat ik de cliënten binnen Cuidate ook gun!

Fotocompliment 215 2 Scaled E1658262049851

Wat kan Cuídate voor jou betekenen?

Neem gerust contact met ons op om daar meer over te weten te komen!

Contact